Developed in conjunction with Ext-Joom.com

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików,to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.

Zrozumiałem

Pierwszy ułan Rzeczypospolitej Władysław Zygmunt Belina-Prażmowski

Urodził się 3 maja 1888 r. w Ruszkowcu pod Opatowem. W 1909 r. został członkiem Związku Walki Czynnej, należał także do Związku Strzeleckiego. Organizował struktury strzeleckie wśród belgijskiej, francuskiej i szwajcarskiej Polonii, a od 1913 r. był zastępcą komendanta Okręgu Krakowskiego Związku Walki Czynnej.

W nocy z 2 na 3 sierpnia 1914 r. przekroczył granicę austriacko-rosyjską na czele 7-osobowego patrolu ochotników. Ich zadaniem było rozpoznanie terenu oraz uniemożliwienie mobilizacji polskich rezerwistów do wojska rosyjskiego w Jędrzejowie. W drodze powrotnej „siódemka Beliny" otrzymała pięć koni od jednego z ziemian. Ułani ponownie wkroczyli na teren Królestwa Polskiego 6 sierpnia 1914 r., poprzedzając I kompanię kadrową. Belina-Prażmowski szybko rozbudował legionową kawalerię, najpierw do szwadronu, który walczył nad Nidą, pod Nowym Korczynem, Wiślicą, Szczytnikami, Czarkowami, Łowiczem, Modlinem, Ozorkowem, Aleksandrowem i Łodzią, a w listopadzie do dywizjonu. Na czele tego pododdziału 22–25 grudnia 1914 r. stoczył bój pod Łowczówkiem, gdzie został ranny. Wiosną 1915 r. został awansowany na rotmistrza i ponownie walczył nad Nidą, a następnie pod Staszowem, Konarami i Włostowem, Lisowem, Bidzinami i Ożarowem, a 30 lipca 1915 r. wkroczył do Lublina. Po walkach na Wołyniu, w grudniu 1915 r., objął dowodzenie 1 pułkiem ułanów, na którego czele bił się m.in. pod Kostiuchnówką 4–6 lipca 1916 r. W czasie kryzysu przysięgowego odmówił złożenia przysięgi i został zdymisjonowany. Osiadł wtedy wraz z rodziną w Godziszewie pod Janowem Lubelskim, gdzie zaangażował się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej. W październiku 1918 r. uczestniczył w rozbrajaniu żołnierzy austriackich na Lubelszczyźnie, a następnie organizował I Brygadę Jazdy. Na jej czele walczył w Małopolsce Wschodniej: pod Dołhobyczowem, Rawą Ruską i Bełzem. Na podpułkownika awansował 1 lutego 1919 r. 19 kwietnia, dzięki śmiałemu manewrowi, jako pierwszy wkroczył do Wilna ze swoimi ułanami, przyczyniając się znacząco do sukcesu wojsk polskich. 7 maja 1919 r. został awansowany na pułkownika. Następnie na czele brygady walczył na froncie litewsko-białoruskim, docierając aż do Dźwiny. W maju 1920 r. odpierał pierwszą ofensywę Tuchaczewskiego. Następnie brygadę Beliny przerzucono na Ukrainę, gdzie próbowała zatrzymać Armię Konną Budionnego. Jesienią 1920 r. Belina-Prażmowski został na własną prośbę przeniesiony do rezerwy.

W II Rzeczypospolitej aktywnie działał m.in. w Związku Legionistów. W 1931 r. został prezydentem Krakowa, a w 1933 r. wojewodą lwowskim, którą to funkcję pełnił do 1937 r.

Zmarł na zawał serca 13 października 1938 r. podczas kuracji w Wenecji. Był odznaczony m.in.: Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Niepodległości z Mieczami.